Kara Mizah

Boynumda, gecenin saydam elleri, On adım ileri, on adım geri... Uzakta, durmadan sönen ışıklar, Altı yön, bir ayna, kemik ve deri. Çözümsüz muammâ çöz beni diyor, Beynimin sol yanı sağını yiyor. Canı sıkılıyor cansız maddenin, Sessizliğin sesi gırtlak istiyor. Korkmaktan korkmaktır en korkunç tasam Ne zaman bir ayna önüne varsam. Ya, eğer aynaya ben bakmıyor da, Aynanın ardından ben bakıyorsam! Bir duman, derince... Bir soluk, ince... Bilirsem, hediyem yeni bilmece: Kurgusuzluktaki, bu kurgu niye, Eşyâda hüzün ne, nedir eğlence? Hiç olmamışlığın olmuşluğu ne? Sonrasız olanın 'şimdi'si nerde? Nerde sigaramın yanmamış hali, Bugün neden varım, yoksam ilerde? Sağ elim sol eli masaya çekti, Sol elim kendini geriye çekti. Elli bir, elsiz bir, iki masa var, Elli mi elsiz mi daha gerçekti? Nasıl an oluyor olunca geçen, Niyetsiz hâlime, kim, niyet biçen? Bir eylemsizlikte nedir ilk eylem, Nasıl düşünülür hiç düşünmeden? Yapabiliyorsam istediğimi İstemek isteyen benim, değil mi? Hadi, çıksın biri, anlatsın bana İstemeyi nasıl istediğimi! Sayılan hükümsüz: sonsuz sayıda Yerin altı, üstü, yıldız, ayı da, Bilmeyi biliyor, öğreniyorum, Niye bilmiyorum unutmayı da? Uyku, uyanıklık bir garip durum. Soruyu kendine soruyor sorum: Ayıkken uyuyor, düşte yürüyor, Rüyâlarda niye uyumuyorum? Gözlerim, görmede küçük bir kısım: Işık ve sinirler: Mesele taksim. Beynimdeyse bütün bu görüntüler Evrenin dışında mı kafatasım? Bilen, bildiğinden olursa üstün Kendini bilirsen, kendinden üstün Kısır döngüleri de bilen sorar: Tanrıcık, Tanrı'ya sen niye küstün! Bilinen iyidir, bilinmeyen pis! 'Gelmemiş gelecek' en sevimsiz his... Atmamış bir nabız, atmış bir nabız Önce ben, sonra ben: birbirine küs. Herkese koşarak gelen, ey sabah Benden istediğin ne tür bir îzah, Gözlerim daldıkça bana sunduğun Uykusuz bu uyku nasıl bir mîzah!