Ölüm Sessizliği

Bu olsa; oynasa yerler yerinden Kıpkızıl gözlerle gökler inlese Pencere camını şimşekler tık tık, Tıklarken duâmı, bir kuş dinlese... Bu olsa; özlerken “merhabâ” sesi, Nerdesin, nasılsın aslâ, denmese... Özlense ve hattâ evlât bûsesi, Hiç bir giden artık geri dönmese... Bu olsa; fark etsem kalem ve kâğıt, Tepemdeki lâmba, su, ekmek ve tuz, Fark etsem; radyomu ağlatan ağıt Benden başka her şey bedensiz, ruhsuz... Bu olsa; işitsem sesleri: Tak... Tak... Düşünse tabutçu: “Kim olsa, gerek!” Bilsem; Hak’tan başka özleyenim yok, Ölüm sessizliği... Bu olsa gerek!