Melankoli

ah benim dumanlı başım yine ömrümün can damarına sapladın ayrılığı yine ayazların orta yerinde çaresiz kaldım kurudu denizlerim güneş çekildi her adımda bir uçurum serildi önüme yüreğimin haritasından sevda silindi... gece hazin hazin akıtırken yüreğime hüznünü sensiz bir Eylül'e açılır dalgalarım söner deniz fenerleri avazı çıktığı kadar susar ruhum yalnızlığın sessiz melankolisiyle binlerce isyan dökülür gecenin ellerinden... şimdi adın yürür rüzgarlarla sabaha doğru sen dağlar boyu büyürsün içimde ayrılık kış yorgunluğu gibi uzarken aramızda içine düştüğüm girdap giderek derinleşir mavi bir çığlık düşer sulara yakamozlar sevdamı vurur dalgaların koynunda serseri bir kaderi sarıp yaralarıma ben bir kez daha çarparım.. vururum kıyılarına...