Sen Bilmezsin

sen bilmezsin her eylul sonbahar olur yüzüm bir hazan geçer ömrümden yapraklarım düşer dallarımdan dilime takılan ezgiler hasreti örer yollarıma ve ben kanarım mavi mavi Ege yakamoz basar kanayan yaralarıma... oysa bir adım uzaktım sana uzansam kavuşacak dokunsam kaybolacaktın sığdıramadın yüreğine özgür yanlarımızı..yarınlarımızı şimdi bağırsam uçurum gibi sesim bitti gözlerimde yağmur mevsimi yanaklarımı yalayan birkaç damla yaşla gömdüm düşlerimi saçlarının hazan karasına... yokluğundan yapılmış bir bulutum şimdi gözlerim sürgün olmuş eylül akşamlarına kar tanelerini kollarıyla savurdukça rüzgar gecenin tuzağında vurur kahırlar... sorma artık..! sorma yalnızlığımı,sensiz çığlıklarımı geceler kirpiklerime bulaştırıyor hazanı ne senden kaçabiliyorum ne de geceden varlığımı aşıyor bu sevda masalı yorgun gözlerimde sürgün hayaller bu kentin ölümsüzlüğüne yazıyorum adını...