Fırtına Öncesi Sessizlik

bir çocuk var gözlerimde varlığıyla bütün boşluklarımı dolduran bir çocuk var gözlerimde içimin dehlizlerinde koşup oynayan cağırsam gelmez bir çocuk var gözlerimde akşamdan ıslattığım duygu tahumlarımı ayıklayan arada bir ses tonumu azarlayıp keskin nidalarıyla duvarlarıma vuran bilmem kac zamandır uykusuzum beddualar yağdırdım yine kaşımla gözüm arasını çatalıyla didikleyen migrene bu son damlasıydı sabrımın bütün karalamamı yaptım temize çektim yokluğunu kanatıp gözlerime damlattım ölümsüz çaresizlik dumanıyla tütüyor şiirlerim öyle iştahlı bakma umutlarıma gözlerimde ölü üstünde dua okuyan dudağımdır benim adını yazacak zengin kalemim yok benim doğrusu yanlışıyla iç içe rengini seçeceğim bir gökkuşağım yok adını koyamadığım uçuk bir renge boyadım varlığınla yokluğunun arasını bütün eski giysilerinden soyundu anılarım yüreğinin en uzun boylusu kalacak ahdım hep aynı şarkıyı dinleyip saatler kıracaksın üstünde sonra keder noktalar gösterecek sana başını her yastığa koyduğunda miş'li geçmiş acıların gölgesi uzanacak yanına kızgınlığın mola verip bir sandalye çekecek başucuna bağdaş kurup oturacak dipsiz yamaçlarda kalan sözlerinle ipi çekilmiş coğrafyalar gibi ruhunun çıplaklığını örtecek sonsuz bir süküt ve ben bildiğim bütün duaları günahlarımın üstüne okuyup hayata inat çürüklerimle yaşamaya devam edeceğim zaman pusuda aşkın uçuk rengi nöbet tutuyor kalbimin kapısında hikayemize destursuz daldı fırtına öncesi bir sessizlik kaç zamandır uykusuzum kirpiklerim kırkayak bir tuaflık zinciri siyah beyaz gelip geçen gecelerde geniş geniş gülümseyerek geçen karanlığında demini almış duygular tele sekreter gibi aynı sözleri tekrarlıyor hadi yeter artık fırtına öncesi sessizlik bir çığlıkla büyün bozulsun..