Değişiyor Zaman

okyanus uzunluğunda yokluğun zamansız yordu beni bir nebze olsun saçmalıklar nefesi değsin müebbet kederin kanayan duvarlarına üstü açık yürek depomun hiperaktif duyguları çekirge sıçrayışında biz ne vakit böyle küstahlaşmayı ögrendik hangi sözün bitiş noktasında iblisin gözlerine umutlarımızı astık söyle kaç aşkı kalbinin avlusunda kurşuna dizdin kaç gram kaç kilo argo sözler biriktirdik yastık altında düzmece yalanları tespih yaptık her taşına değen parmağımız sızlamadı işte gece pelerinini doldurup taşırmak için düştü yine tan ağarmaya yakın çatırdatacak göğüs kafesimi kırılmış yaşamın günahları dudaklarımdan dökülen sözcüklere bağrını kapatıyor azrail ne vakit ruhumu bedenimden sınır dışı edeceksin yorgun ölümlerin sesine kulak versem çıkar mısın yola yarım ay tebessüm çizen dudaklarıma bu kaçıncı dürtmen öyle yanağımdan makas alıp çekip gitmek var mı oksijen yüklü şiirler tenefüs ediyorum her gece bu saatlerde gözlerimin buğusundan geçiyor anılarım dimdik ayakta sessizlik yapışmış diş etlerime bir dil darbesi vuruyorum çalkalanıyor ağız boşluğumda sen kirlenen duvarıma sırtını verme ruhumda çöreklenip yatan yalnızlığımı kıskanma öyle sıkı örttük ki üşüyen yalanların üstünü yorgan yorgan üstünde sıtmasına sırt çevirdik sahipsiz bir gölgeyim yerli yersiz kavgalarımla bir yanımda oval yüzlü uçurum avucumda hayat çizgim ayaklarıma gidip gelmeyi öğretiyor tabanlarımda patlayacak son gidişim bir rüzgar çekiyor saçlarımı canım acıyor saçlarım ağlıyor ömrüm başıma çekiç sallıyor kafatasımın gözetleme kulesi gözlerim ufka ulaşamadan bitkin yorgun düşüp geri dönüyor hayat kıvamını tuturduğu herşeyi cımbız gözlerimden kaçırıyor gözpınarlarımdan kova kova su biriktiren zaman yüreğimin ateşine döküyor zaman her geçen gün tırnak ucuma vurarak değişiyor yüreğini parçalayıp tuzla buz ettiğim yar sözlerimi topla ben ölürsem işleyen ağzımın boşluğuna düşmüş suretime yağdır gitsin toprağıma dokunma yanmasın elin 03/01/2012