Aldanış

kırdım kalemimin şifresini hiddetle ayağa kalkan sözlerim devrildi terlemez kalemim kekelemez şaşırtmaz senli düşen bütün kelimeleri en asi duygularla yutar ne virgül kondurur ne nokta zamanın başucunda bir çocuk gibi kör aldanışlarına yanar nefsi arsız aşk buluğ çağında kaldı. asabi bir tebessüm çizdi dudaklarım aklımı yerinden oynatan nöbetlerim yoklukları saydırdı bir bir dalıp gitti gözlerim kilitlendi uzaklığının pencere ağzına zararsız bir nefestim saklambaç oyununa karışan ezberimde kalmış köşe bucaklarda aklını ararken sen hep havada uçmuşsun göremedim gel son bir oyun oynayalım aşka dair gecenin sinir uçlarına iğneler batıralım soluklarının yankısı vursun çehreme bir rüzgara tutuldun hangi meçhule sığındı yüreğin ahh gül müydün diken miydin dalımda öten bülbül müydün çıkılmaz yollar mıydı kanser olan bu kaçıncı aldanış paramparça halsizliğim bir görüş günü bağışlasın yollar son bir defa göreyim seni telörgümden..