Kahır Mektubu

bu gece içimde usta bir sızı var efkar temelli yerleşti yüreğime boğazımda bir yutkunma oturdu genzimin çay bahçesine kahır içiyor bu gece kalemimi kanattım sayfa sayfa üstüne masamın üstünde sallantılı dengem kırgın hicranın ahını öptüm karanlığa giden vuslatı taşlayarak gönderdim bu gece oturdum mecburiyetleri tutuklayan fikirlerime hüzzam şarkılar dinlettim bu gece kendimden gitmemle gelmem arasındaki iç sokağımda zamanın akrebiyle yelkovanına çelik çomak verdim ben gidip geldikçe kafama alacağım darbelerle yaralanacağım duvar diplerimde kan ter içinde kalana dek pes etmeyeceğim gözleri hüzün yutan saklı bir çocuk vardı içimde ne vakit kirpiklerinin nazından öpmek istesem saklanırdı bir papatyanın kalabalık yaprakları arasına dili kelepçeliydi güvercin yüreğiyle şahlanırdı hıçkırıkları yaprakları tozlu papatyayla nicedir kayıp gözlerine baktığım zaman özlemim iki kaşının arasında dengesini korumaya çalışırdı ve bir başkaydı aşk önce başını bağladık aramızda sonra gözlerini kapattık ben gölgeydim sen güneş gölge sitemle güneşi taşladıkça aşk soğuk tenli ayrılığı getirdi ve güneş kendisini yasakladı gölgeye yolumun son yarısı dönme ayrılık arafesine yalan yoktu yüreğimin konferans salonunda saniyelerin dakikaların uzunluğunu haykırdı hüznüm aşka verdiğim her sözüm bir kaplumbağanın sırtında sitemle döndü bana kalmadı üstümde çekiştirecek tek bir esnek hayalim saçımdaki akların yazgısını yolduruyor hayat her gece bu saatlerde ağzında bir lokma sobeyle yaklaşıyor yalnızlığım işte ayrılık şimdiden sıkıntılı terler atmaya başladı suallerinin nakaratı çalmaya başladı kulaklarımda bu gece yağmur yağıyor kirpiklerimde sağ yanağımdaki damlalar sol yanağımdakiyle yarışıyor ölüme meydan okurcasına bu gece nefesimi kesen ayazlara verdim sırlarımı aşkın erdeminden kalan son sözüne dokundum kaç adım geç kaldıysam vuslata hayat üstüne koya koya vursun beni sen müsterih ol ben çözdüm yüreğimdeki güvercinin ayağına bağladığım düğümü uç kuşum düşme ayaklarımın önüne kahırla beslendim adımlarım iğne.. yeter basma yüreğimin çimlerine terkedişlerini sırtlayıp kapandım kendi üstüme ömrüme bağdaş kuran nefeslerin bir dilim ekmekle başlayacağım sabahlarımda yüreğime çarpa çarpa çıkıp gidecekler