Yokluğundan Bana Kalan Hüzün

yokluğundan bana kalan hüzün bütün acılarımı toplayıp yüreğimin yüksek tavanlı geniş odasında sıra gecesinin ev sahipliğini yapıyor nerdesin ne kadar varsın ne kadar yoksun ben hep böyle düşecek miyim yüreğinin tümseklerinde içimdeki yangından ters istikamete doğru nefes nefese koşan hayalinin karanlık siluetini izliyorum yorulmak nedir bilmiyorsun oysa ki dönüp baksan ardına nicedir oynadığımız kuzuların sessizliğinden kaçırıp katledecek güzel bir duygu kalmadı geride yokluğundan bana kalan hüzün çalıp söyleyip oynuyor bu gece yanılgılarımla saçımı topladım öyle uzun süre kalıp bakışamayan aşkın kanına kara giysiler seçtim bir düşük ihtimalle daha kalem çektim gözlerime iğneyle çuvaldızın arasında kalan sükütla oturdum yanıbaşına ölüm, hayat, sevgi, nefret söyle hangisini içime çekeyim şimdi gururumu bırak okşandıkça açık ışık bırakmadı aşka yokluğundan bana kalan hüzün gözlerimin çeşmesini açtı yaslandı omuzuma bir zalimin nefesine iltica edemememin kahrını içirtiyor bana hadi bırak kaçmayı gözlerimi kuşatan hayallerimi al içimdeki sessizliğin sahilinde bekle beni hayallerin son dansıyla şahlanacak tozların içinden geçeceğim seninle gecenin sonunda kusursuz kırılmış, içi boş, ceviz kabuğu atacağım ayaklarının önüne bendeyse cöplerinden ayrılmış bir kibrit kutusu olacak kuzuların sessizliğinden kalan korku ve suçluluk duygusu geldi sen suçluluk duygunla ceviz kabuğuna ben korkumla kibrit kutuma yokluğundan bana kalan hüzün üstümü sen ört ne kulağım dışarda kalsın ne de saçımın tek bir teli