Sır

akşam güneşi sırtımı acıtırken yüzüne düşüyor gölgem ne sözcüklerim ne de ellerim titriyor kuramadığım cümlelerin fiil köklerini zamana salıp dallarına tutunuyorum aklımı saran sarmaşığın beş ayrı böcek kemiriyor derimin altında gövdemi içime devriliyorum... okşayıp, su verirken göğsünün yeşiline dönüp arkamı, kendime soluyorum sussam bileceksin konuşuyorum coşkuyla coşkuyla sesimin dürüstlüğünden korkup dünkü sesime playback yapıyorum yüzümün yalanını bir aynalar bilir kendimi ele vermiyor kendime saklıyorum.. dikenleri zamana havale edilmiş arsız bir anıya tutunarak çık istiyorum en yeni yolculuklara iki kişilik gülümsüyorum bu fotoğrafa koparıp atıyorum dilinin ucundan... bir bahçeyi ayrık otundan korur gibi intihar çoğul bir eylemdir aslında