Şehir Masalı

az düşledik uz düşledik mısra mısra düş düşledik.. zamanın gövdesinden utanıp terkettiği bir şehre vardık öyle mavi baktı ki şehir denizler giremedi masala oysa susumaların ormanı denize bakıyordu... biz bu şehri bir başka masaldan tanıyorduk masallarımız büyürken biz çocuk kalmıştık şiirinden kanat çalıp şehrin perilerle yarıştık "periler aşka uçar" biz duymadık şehir bizsiz biz şehirsiz olamayız sandık üstünü örttük geceleri sabahları saçlarını taradık dinlendiğimiz bahçelerde gül kıskandı, bülbül kıskandı bulut çoğalttı öpüşlerimiz söz çıkmazında sırılsıklam kaldık kırlangıçlar uçtu maviliklerden biz büyüdük yağmur yiyerek ürktü şehir sonra üstünü örten gölgemizden sokulup dağlara yer açtı ufaldı eteklerini toplayıp, ufaldı… nohut kadar kaldı en mavi kırlangıç nohutu aldı gagasıyla uçtu… uçtu... kırlangıç erdi muradına sen, ben, şehir ayrı kerevetlerde uyandık masalın sonuna bir masal diğerine bir kırlangıç uçumudur...