Al al..

benim mürekkepsizliğim olmaz yaşamaktan çok eski bir topraktan türer yeniden telâşem aşk kokar öyle birdenbire derin henüz öpülmemiş fısıltıyla kimseye değmeden aklımın divitine bandırıp çizdiğim dirim zambağıdır dilce resimlerim sahicidir hangine uzansan varmak üzere kendine yürüdüğün günlerinden çocuk sesleri dolar gömleğinin cebine şairliğinin geçtiği hüsnüyusuf sokaklarından geçmişinin yüreğince al al gönlümden tez yalın sevgi sıvanmıştır ağzıma emanet durmaz tenimde temiz çamaşırlarım kutsal gerçeğin huzuruyla ezel ebet tekbir anlamın kutsallığından dokunmuştur kumaşım ben ki, Türkçe bir sofrayım ekmeğini bölüşen emeğimi terlediğim, hayat pişiren ocağında acunun elbet gözlerimin yosun tutmuşluğu da var dip vurgunluğundan yorgun hal zamanlarının mor halkalı gün altlarıyla gözelerimin küllerine gömülmüşlüğüm elimde hüzün filesi ve geceye sürgün memuriyetimle mesela eksik insanlık haritasında açık saçık sövmüşlüğüm var düşünürüm ah! devran ömür merdivenlerini çıkarken bir bir hasede ve kine sürtünen gafil yılan derisi gibi kişilik değiştirerek sürekli hesabını verebilecek mi mahşerde kara fikrinin ve fücurun yarın ölülerimizi yıkarken son süratle içimizin suyu yani bu gök, soluğumun meramını bilir ah! efendim benim kavgamdan ve sevdamdan sapmışlığım olmaz bir tek doğrudan mayalanmıştır düşün atlasım nasıl eğilip okursan koltuğumun altındaki şiirleri öyle zambak resimleri düşer zihninin varlık bahçelerine aslımın cepkeniyle ısınır şafağı kar duvaklı kimliğin al al hissettiğince ... ( hare / 2008 – İstanbul )