Sus..

çünkü yazıldığı gibi okunur bazı hüzün yivli şarkılar düşer kirpiklerine güzün uzun boylu -kim anlar- sancısı kravatını çözer gün ve siyah ateşini takar boynuna gece değişir gözlerinin dirençle öpüşen yaprak rengi feryat sızar bileklerinden hayat kadar kırılır belinden metanet testilerin eksik sayılı piyango biletidir cebinde keder buruşuğu sevdan yusufçuğumun kanadından vurulduğu ormanda* zorlar çocuk eskisi kalbini sınırsız ve zehirli kılıklar yâr eyler soluğunu bekleyişin vahşi kırbacı acını sınar yapma şefkatiyle göstermelik zaman amcalar başucundaki bir resimde mavi kuşlar toplar annenin bakışları arkasına basarsın altı delik ömür pabuçlarının yoksulluk dilinden kamyonla yoksunluk taşır için içine ki bir mezar taşıdır ancak yetimliğinin saçlarını okşayan çünkü mendilleri kanatır boğazına düğümlenen bayramlar ... ( hare/ İstanbul- 2008 )