Ah! canım..

hayır!, bırak ağlayayım neyime eflâtun düşlere bulanmak keder urbası giydirilmiş çaresizliğimle hüzünlü bir hikayeden kalmayım da, anlatamam ayrıntılarıyla, yüzümün yakası bükük zamanlarını çatırdayan ruhumla hayatpaşanın, yağmur istasyonundayım oysa kavgamın belasını sevdam bilmişim de, aralık günlerinin mektup dahi ulaşmayan coğrafyasında kesmişler özge bileklerimi, çiçek açtığı için iki dudağımın arasında öldürülmüş gencecik sözlerim susuyorsam, anla beni insanın aşka, gafletle tabut ürettiği çağda tehlikeli bir karanfil yüreğim düşün! nasıl öğrendiğimi tedirgin yaşamayı şiir duvağıyla, ceviz ağaçlarının gölgesinde genzim yana yana, en solma saatlerinde tarihin bir uçtan öbür uca türküler yakıp da, yankılanarak derinliğimde binlerce bıçak sırtı yollarda yürüyüp duru suyu izlemekten sanık yedi iklim unutma! geceyi boynuma insafsızca doladıklarını çığlık avlusunda göğsü cennet analığımın kanatıldığını ve ateş hattında, gözleri korku irisi çocukların neden hiç, tan’lanamadığını ah! canım nafile yaralıdır işte yaz diyorsun amma bilmem öylesine kalem tutup karalamayı da, susarım Allah’ına kadar anlatamam gururu ve onuru ekmeğime acı düşüren bunca kitapsıza sakıncalı bir karanfildir yüreğim uzak şimdi, yarın çok uzak erkencecik vedalaştığım neler neler ama sen yine de, solma sevgilim ıslanmış saçlarıyla, aç fon müziğini seslendir sırrını sevmelerin bakarsın, bu dilsiz dağ ve can kırığı nefesimle yağarım soluğuna bizevi kalbimin küllerini içimizden göçüp giden, elsiz ayaksız kuşlar için ... ( hare / 2008 – İstanbul / sakıncalı bir karanfil* )