Bana bizden bahsetme erguvanım..

sus yazı sus kalem feryadımız iflas figanımız ıpıslak üç harfli hal adına belli ki parçalanmaya düştük ellerimizi kaş göz mesafesi ömürde manasızca yenildik erguvanım yaralı yüreğimizi ağlıyor dilimiz eviçlerimizin derin mateminden har tutuyor taş duvarları bir zaman çeşmeler içtiğimiz kalbi şiar sokaklarında şehrimizin ve kapılar ki, iki kere iki sus perdeler bahara kapalı kaldırımlar karadul tırnak içinde uğursuzlukla ölüm konuşuyor hayat düşlerimiz desen, yatalak gidin geli gecelerimiz uykusuz söyle erguvanım *ne bu başımızın üstünde dolanıp duran aykırı(ğı) sarkaç ve bekareti bozulmuş günün siyahı sevişmesi vezinsiz yeşili grileşmiş gözlerimizin hüzün boşluğunda adımızı boğan katıksız dip vurgunu üzgünün yahut, kırık kelimeleri zihnimizin neyin nesi böyle canımızı doğrayan kahrın kahrı içimizde kabulü kabilsiz hiçlikle satır döşeyenlerin panayırında üstümüzden ayrılık geçen yol muyduk ki vuslata çıkmaz hakikati boşalan savurgan zamanda ıslanıyor baktıkça açık kalmış anılarımız kanıyor ayna parçalayan çığlığı suretimizin bir vesikalık fotoğrafını daha çekiyor acıyan yanımızla acımız oysa masaldan öte gerçeğimiz vardı yarına tamamlanacak dayamadan şakağımıza son sözün namlusunu sevgi engelli militan (t)uzaklar gümüş öpücüğünü kondurmadan saçlarımıza güz dudağını mor bir uçukla sancımadan Endülüs sus yazı, düşüncemi sus aah kalem! a'dan z'ye küs ateş dansı takvimlerin arenasında tek başına iktidar yalnızlığımız ve biz sonsuzluğa endeksli kronik bir intiharız bölünmüş renk teröründe dünyanın iflah olmaz birer kanardamar sessizce kendimize kendimizi gömüldüğümüz . . . ( hare / 2006 – İstanbul )