شمارهٔ ۱۲۲

ای تن آرامی که خون جان به گردن می بری راحت جان ترک کرده زحمت تن می بری تن پرستی ترک کن چون عشق کردی اختیار رو به کار دوست داری بار دشمن می بری با یزید انبازی اندر خون شاهی چون حسین چون تو در حرب از برای شمر جوشن می بری رنج بردن در طریق عاشقی بیهوده نیست در نکویان بدگمانی گر چنین ظن می بری گر ز عشقت محنت آید صبر کن کز وصل دوست راحتی بینی اگر رنجی درین فن می بری هم عصایی هم صفورایی به دست آرد کلیم ور به چوپانی ز مصرش سوی مدین می بری گر چو خسرو چند روز از دست دادی ملک پارس همچو شیرین شکرستانی ز ارمن می بری نیستی شاکر که خشنودی شیرین حاصلست رنج اگر در سنگ چون فرهاد که کن می بری همچو رستم سهل گردد راه توران بر دلت چون سوی ایران سپهداری چو بیژن می بری به ز بیداری بود جای دگر سگ را و گر بر در اصحاب کهفش بهر خفتن می بری دوست چون گل جلوه رخسار خود کرده است و تو همچو بلبل روزگار خود به گفتن می بری گر بقوالان آن حضرت فرستی شعر خود نزد آواز جلاجل بانگ هاون می بری شعر خود نزدیک او آگه نه ای ای زنده دل کز چراغ مرده پیش شمع روغن می بری سیف فرغانی ازین کشت ار نچیدی خوشه ای شکر کن چون دانه ای زاطراف خرمن می بری