شمارهٔ ۲۲

ترا من دوست می دارم چو بلبل مر گلستان را مرا دشمن چرا داری چو کودک مر دبستان را چو کردم یک نظر در تو دلم شد مهربان بر تو مسخر گشت بی لشکر ولایت چون تو سلطان را به خوبی خوبرویان را اگر وصفی کند شاعر تو آن داری به جز خوبی که نتوان وصف کرد آن را دلم کز رنج راه تو به جانش می رسد راحت چنان خو کرد با دردت که نارد یاد درمان را ز همت عاشق رویت بمیرد تشنه در کویت وگر خود خون او باشد بریزد آب حیوان را چو بیند روی تو کافر شود اسلام دین او چو زلف کافرت بیند نماند دین مسلمان را به عهد حسن تو پیدا نمی آیند نیکویان ز ماه و اختران خورشید خالی کرد میدان را بسی سلطان و لشکر را هزیمت کرد در یکدم شکسته دل که همره کرد با خود جان مردان را اگرچه در خورت نبود غزل های رهی لیکن مکن عیبش که کم باشد اصولی قول نادان را وصالت راست دل لایق که شب ها در فراق تو مددها کرد مسکین دل به خون این چشم گریان را همی ترسم که روز او سراسر رنگ شب گیرد از آن با کس نمی گویم غم شب های هجران را وصال تو به شب کس را میسر چون شود هرگز که تو چون روز گردانی به روی خود شبستان را مرا گویی بده صد جان و بوسی از لبم بستان ندانستم که نزد تو چنین قیمت بود جان را به جان مهمان لعل تست چون من عاشقی مسکین از آن لب یک شکر کم کن گرامی دار مهمان را به هجران سیف فرغانی مشو نومید از وصلش که دایم در عقب باشد بهاری مر زمستان را