شمارهٔ ۲۹۲

مست عشقت به خود نیاید باز ور ببری سرش چو شمع به گاز ای به نیکی ز خوب رویان فرد وی به خوبی ز نیکوان ممتاز هرکه در سایه تو باشد نیست روز او را به آفتاب نیاز هرکه را عشق تو طهارت داد در دو عالم نیافت جای نماز قبله چون روی توست عاشق را دل به سوی تو به که رو به حجاز عشق تو در درون ما ازلی ست ما نه اکنون همی کنیم آغاز هیچ بی درد را نخواهد عشق هیچ گنجشک را نگیرد باز عشق بر من ببست راه وصال شیر بر سگ نمی کند در باز تا سخن از پی تو می گویم بلبل از بهر گل کند آواز عشق سلطان قاهر است و کند صد چو محمود را غلام ایاز همچو فرهاد بی نوایی را عشق با خسروان کند انباز هرکه از بهر تو نگفت سخن سخنش در حقیقت است مجاز دلم از قوس ابروت آن دید که هدف از کمان تیرانداز به تو حسن تو ره نمود مرا بوی مشک است مشک را غماز نوبت توست سیف فرغانی به سخن شور در جهان انداز کآفرین می کنند بر سخنت شکر از مصر و سعدی از شیراز سوز اهل نیاز نشناسد متنعم درون پرده ناز