شمارهٔ ۳۰۸

شبی از مجلس مستان برآمد ناله چنگش رسد از غایت تیزی به گوش زهره آهنگش چو بشنودم سماع او نگردد کم نخواهد شد ز چشمم ژاله اشک و ز گوشم ناله چنگش چگونه گلستان گوید کسی آن دلستانی را که گل با رنگ و بوی خود نمودار ی ست از رنگش لب شیرین آن دلبر در آغشته است پنداری به آب چشمه حیوان شکر در پسته تنگش کفی از خاک پای او به دست پادشا ندهم وگر چون من گدایی را دهد گوهر به هم سنگش مشهر کردمی خود را چو شعر خویش در عالم بنام عاشقی او گر از من نامدی ننگش فغان از سیف فرغانی برآمد ناگهان گویی به گوش عاشقان آمد سحرگه ناله چنگش