Yol...

ve ben şimdi bilmediğim şafaklara yol alıyorum her dönemeçte gözlerin bin yâr oluyor bıraksam ellerini bir daha tutamayacağımı biliyorum oysa giderken arkamdan bakmamayı öğretmişlerdi bana ya yüreğimdeki hüzün gizlerini silebilmeyi öğrenebilmişmiydim salıveriyordum kendimi karanlığın esaretine her yanımdan sağanak yağmurlar misali günah yağıyordu ben ise ıslanmaktan korkuyordum durduramadığım bir güç alıkoyuyordu benliğimi bir ışık humması süzülürken gözlerimden geldiğim yerdeki gün doğuyordu doğruları biliyordum çünkü ben ömrümün çeyreğine yanlışları eleyerek gelmiştim ihanetlerin en acısını en ağırını yaşamışken saltanat uğruna kainatın en büyüğüne ihanet etmek yakışırmıydı ve ben şimdi bildiğim şafaklara yol alıyorum! ..