بخش ۱۰ - المنشأ

منشأ اعتزال شد جهنی آنکه می​داشت شبهۀ وثنی کرد شاگردی حسن ز اول آخر از دین بگشت و کرد جدل از صحابه هر آنکه باقی بود کرد با وی بسی ز گفت و شنود آخر از مجمعش برون راندند هم به اجماع گمرهش خواندند چونکه بشنید از او حدیث قدر ملحد محض خواندش ابن عمر همچنین ابن حارث و جابر انس و عقبه مالک و عامر همه تکفیر این گره کردند بس که این قوم را بیازردند هیچ سودی نکرد تا که خطا یافت شهرت ز واصل بن عطا آخرالامر صاحب کشاف در میان کلام حق به گزاف هرزه​ها گوید او که لاتسأل در صفات خدای عزو جل فحش و دشنام و هجو سنی بین با کلام خدای کرده قرین بی اصولی که آن سماع کند دینش از باطن انتزاع کند جاهل کوربخت را بنگر که به تقلید او شود کافر نسخه​ای زان گرفته اندر بیش خود ندانسته اهل مذهب و کیش صرف و نحو و معانی است و بیان خاصۀ او ز حصۀ ایمان قدری چون سگی است دیوانه در سرایت به خویش و بیگانه حاش لله چو بر سگی ساید آدمی زاده سگ بچه زاید که من او را نمی​کنم تکفیر از سخن​هاش می​کنم تحذیر گفته​های ورا همی جویم پس به هفت آب و خاک می​شویم علم او آب نیست بل بول است دفع ابلیس قول لاحول است