شمارهٔ ۶۱ - گلگون قبا، خونین کفن

از حسرت شمع رخت افتاده در طرف چمن یکجا صبا یکجا خزان یکجا گل و یکجا سمن برقع ز عارض برفکن تا عالمی شیدا شود فوجی ز رو بعضی ز مو خلقی ز لب من از دهن چون در تکلم می شوی از حسرتت گم می کند سوسن زبان قمری فغان بلبل نوا طوطی سخن اندر خرامشهای تو از طرف بستان می فتد سرو از قد و آب از روش رنگ از گل و حالت ز من ببرید خیاط ازل دو جامه بر اندام ما از بهر تو گلگون قبا وز بهر من خونین کفن هر گه که بنشینی ز پا برگرد سر می گرددت شمع از زمین ماه از زمان عقل از سر و روح از بدن از وصف آن خورشید رو پرسد صبوحی گفتمش رخساره مه زلفان سیه چشمان غزال ابرو ختن