شمارهٔ ۵۸ - پرده های راز

دو چشم مست تو خوش می کشند ناز از هم نمی کنند دو بد مست احتراز از هم شدی به خواب و به هم ریخت خیل مژگانت گشای چشم و جدا کن سپاه ناز از هم میان ابرو و چشم تو فرق نتوان داد بلا و فتنه ندارند امتیاز از هم کس از زبان تو با ما سخن نمی گوید چه نکته ایست که پوشند اهل راز از هم شب فراق تو بگسیخت در کف مطرب ز سوز سینه من پرده های ساز از هم به باغ سرو و صنوبر چو قامتت دیدند خجل شدند ز پستی دو سرفراز از هم پری رخان چو گرفتار و درهمم خواهند گره زنند به زلف و کنند باز از هم تو در نماز جماعت مرو که می ترسم کشی امام و بپاشی صف نماز از هم دلم به زلف تو مانند صعوه می ماند که اش به خشم بگیرد دو شاهباز از هم تو بوسه از دو لبت دادی و صبوحی جان به هیچ وجه نگشتیم بی نیاز از هم