Son Hece

I her hangi bir yere giderken her hangi bir otobüsle nedensiz bir şekilde efsunlu ağaçlara astım etimden her parçayı hani olur ya diye bir dilek tuttum hızla girerken ilk kelimeden içeri II yüzüm otobüs camında ben çok uzaklarda dümdüz bir ovada belki de bir yangın yerinde yıldız tadında yanıp sönen solgun ışıklara kattım gözlerimin yedi rengini yediverenler açsın diye gökten bir yıldız çalan ellerimde III bir dağın eteklerinde çığ altında kalan bembeyaz bir köyün üşüyen evlerinden geçerken efkârlı bir dedenin ağaran saçlarına taktım kömür karası yazımı kardelenler gülsün diye kandil sabahı yerlerinde IV acılarımı, ağrılarımı dünün sancılarını bugünün her yanını törensiz toprağa verdim geçerken bir mezar yerinde duaları eksik olmasın diye bin bir kokulu bezgin yolcuların uyuyan dillerinde V saçı kınalı bir ananın kıpkızıl bahar gecesinde ya da masalın herhangi bir yerinde kanayan sevdamı bıraktım al kırmızı kalsın diye bir fahişenin etini satan kasap yerlerinde VI mis gibi çay kokusu dağıtan yetim bir yeni yetmenin yarım kalan düşlerine terk ettim ömrümün nöbet yerini düşüşüm kolay olsun diye şiirimin son hecesinde.