شمارهٔ ۱۵۹

هرکجا گر گردبادی حلقه می سازد غبار حلقه های دام امید است چشم انتظار می رود دل از برم هر دم به یاد جلوه اش وز خرامش نیست در دستم عنان اختیار باختم با آب حیوان من به لعل او گرو تا شود روشن خفای این سخن از لعل یار می گدازد همچو روغن شمع رخسارش دلم می کشد گر نبض زلفش روغن از دود شرار روز وصل است ای نگه گیر از رخ او لذتی تا که در ایام هجرانت تو را آید به کار دانه تخم امید تیشه فرهاد را کی کند تمهید غیر از دامن این کوهسار قامت سرو سهی انگشت حیرت می شود بیندش اندر چمن گر شوخی رفتار یار از صدای نغمه این آواز می آید به گوش نیست جز تنبور دیگر یک حریف پرده دار ای خوشا طغرل ازین یک مصرع بحر سخن شانه ای در کار دارد ریشخند روزگار