شمارهٔ ۲۴۹

ادب سرمایه عشقم مپرس از شوخی نازم نوای نغمه عشاق دارد پرده سازم چو نی می خواستم من ناله ای سازم ز هجرانش خیال زلف او شد مانع جولان آوازم نمی ترسم من از رسوایی خود لیک ازآن ترسم که افشا گردد از عشقش چو مجنون بر ملا رازم بم و زیر خموشی کی کند مضراب من دیگر به غیر از ساز قانون تو آهنگی نمی سازم ز فرزین کرده ام اسپ هوس از بهر آن شهرخ بساط عارضش نردیست من شطرنج می بازم فغان و ناله و آه مرا هرگز تو نشنیدی رسد امروز در گوش مسیحا گرچه آوازم نآمد دامن وصل تو ای مه بر کفم هرگز اگر چندی که چون مد نگه هر سوی می تازم ازآن روزی که فکرم در شکار صید معنی شد به شوخی چون کبوتر از نگه در دیده بازم غرور و ناز تا کی منع احسان تو می سازد خوشا روزی که با نیم نگه سازی سرافرازم غبار دیده خلقم گر از بی طالعی لیکن میان اهل معنی در چمن چون سرو ممتازم خدا را یک نظر کن جانب سحر حلال من اگر چندی که پیغمبر نیم کم نیست اعجازم خوشم طغرل من از مضمون بانگ قل قل بیدل اگر ساقی ز موج باده بندد رشته بر سازم