شمارهٔ ۲۴۸

به عالم خویش را از بی خودی افسانه می سازم به یاد جام وصلش نعره مستانه می سازم اگر باشد کلید قفل جنت صحنه زاهد ز اشک خویش من هم سبحه صد دانه می سازم به مردم گر همین باشد طریق آشنایی ها چو اشک نوک مژگان خویش را بیگانه می سازم مپرسید از سواد قصه روز سیاه من شب آن زلف را کوته ازین افسانه می سازم اگر سامان استغنا و تمکین تو این باشد به راهت ز انتظار از چوب نرگس خانه می سازم خیال زلفش از خواب پریشان کرد بیدارم قلم در وصف تابش از زبان شانه می سازم ادایت گشت اکنون مانع ذوق سجود من بت نازآفرینم گر تویی بتخانه می سازم فروغ عارضت هر جا چراغ بزم محفل شد به گرد شمع رویت خویش را پروانه می سازم نمی ترسم ز نیرنگ و فسون مار آن گیسو وطن چون گنج عمری شد که در ویرانه می سازم ازان روزی که شد پابند زنجیر سر زلفت به زنجیرت که خود را بعد ازین دیوانه می سازم چه خوش گفته ست اینجا بیدل بزم ادب طغرل همان گرد سرت می گردم و پیمانه می سازم