شمارهٔ ۲۵۲

چو می از آتش شوق وصال یار در جوشم به صد مضراب می تازد فغانم لیک خاموشم اگر چندی که چون سروم درین گلشن به آزادی غلام همتم جز حلقه او نیست در گوشم نصیب از قسمت جام ازل با من مسیله ای دارم ولیکن پنبه درگوشم خویش تا دادم عنان صبر و طاقت را یاد پای بوسش رفته از من پیشتر هوشم زآن روزی که جانم شد نشان ناوک تیرش ز بار عشق او خم گشته مانند کمان دوشم تجرد مشربم آسوده اندر بستر راحت به غیر از شاهد معنی نمی باشد در آغوشم غریق لجه عشقم چه می پرسی ز احوالم وطن در جیب خود دارم حباب خانه بردوشم نمی باشد لباسی در بر من غیر عریانی ندارم کسوت دیگر ز عالم چشم می پوشم برد هوش از سرم طغرل همین یک مصرع بیدل جهان تعبیر بود آنجا که من خواب فراموشم