شمارهٔ ۸۲

بس که بی رنگی درین گلشن دلیل رنگ اوست عرض جوهر صیقل آیینه را از زنگ اوست می زند هر لحظه دم از موج طوفان بقا شوخی خون شهیدان از حنای چنگ اوست تا نگردد سوده از رفتار پای توسنش حلقه چشمم کنون نعل سم شبرنگ اوست نیستم آسوده هیچ از سنگ باران رقیب بر سرم سنگی که می آید همه از سنگ اوست نیست اندر باغ امکان چون گل رویش گلی حسن یوسف را به او نسبت مده کین ننگ اوست مار گیسو سر به سر پیچیده با سرو قدش این فسون یک شعله ای از شیوه نیرنگ اوست گرچه از هجران او از دیده باریدم گهر گوهر اشکم همه پیرایه اورنگ اوست مهر محنت زد قضا بر محضر دیوان ما پیش سلطان محبت صلح ما از جنگ اوست نیست یک دل در جهان بی ساز قانون غمش نغمه زیر و بم عشاق از آهنگ اوست ای خوشا طغرل که بیدل می سراید مصرعی خاک کن بر فرق آن سازی که بی آهنگ اوست