شمارهٔ ۹۵

آمد و در پیش من از ناز جولان کرد و رفت خاطرم را همچو زلف خود پریشان کرد و رفت بس که سیلاب سرشکم آمد از جوش غمش قصر بنیاد دلم را سخت ویران کرد و رفت دوش دیدم در چمن از ناز او را جلوه گر دست ما اندر گریبان گل به دامان کرد و رفت بودم ایمان اگرچه در پیغمبر حسنش ولی کفر زلفش آمد و تاراج ایمان کرد و رفت دیشب از لعل بدخشان شد حکایت لعل او خنده ای از ناپسندی در بدخشان کرد و رفت برقع از رخ برفکند و چهره خود را نمود طاقت و صبر و قرارم بر دو سامان کرد و رفت کرد با نیم نگه جان مرا از تن برون مشکل سخت مرا بسیار آسان کرد و رفت تا به عرض جلوه آمد در چمن روی گلش بلبل شوریده را در باغ نالان کرد و رفت ای خوشا طغرل که بیدل می سراید مصرعی خانه دل در سر ره بود ویران کرد و رفت