شمارهٔ ۹۴

شب که در دل عکس خورشید رخ او جا گرفت ظلمت هر ذره ام باج از ید بیضا گرفت سرفرازان را به عالم جو تواضع چاره نیست درس تعلیم ادب می باید از مینا گرفت در طریق عشق از سعی طلب غافل مباش موج با این جهد آخر دامن دریا گرفت کفر و ایمان هر دو یکسان است اندر چشم من از می او بر سرم این نشیه تا بالا گرفت سوزن مرهم اگر باریک از فکر من است خار راه عشق را کی می توان از پا گرفت در دبستان جنون بودم به مجنون هم سبق من مقیم شهر گشتم او ره صحرا گرفت رحم نآمد با تو هیچ از ناله های زار من از دلت تعلیم سختی شیشه خارا گرفت پرسش بیمار باید کرد گر خود دشمن است هیچ نشنیدی سکندر چون سر دارا گرفت تا شدم رمز آشنای نقطه های بی نشان صید معنی طغرلم از پنجه عنقا گرفت