شمارهٔ ۲۶۲ - عبدالهریم جان

عشق تو بلای جان و دینم درد و الم تو آن و اینم با عشق تو شهره زمانم گر چند فتاده زمینم داغم ز غم تو لاله آسا چاک است ازان دل حزینم ای صید کمان ابرویت من چشم تو همیشه در کمینم لعلت به ستیزه می فشاند حنظل به دهن ز انگبینم هرچند که دورم از بر تو نام تو بود خط نگینم رم کرده ز ما غزال خویت بودست مگر قدر همینم یک بار نگفتی از تلطف کای عاشق زار کمترینم مقصود تو چیست کآنچنانی تا بو که بگویمت چنینم جان و دل و دین به باد دادم با مصحف روی تو یمینم از عشق تو سود من همین بس فرهاد بگفته آفرینم نامم چو به عاشقی علم شد طغرل شده سرخط جبینم