Ömür Çiçeğim

Aşkın yüreğimden geçen bir devrim türküsüdür aşkı aşk yapan emek emeği besleyen yürek kaç kez çekti gitti gözlerin önünden o renk cümbüşü kelebek bu aşkı yüreğinde yaşayacak kadar büyüdün kadın depremleri sen tetikliyordun yangınların alazında uçurumların ucunda durduğunda çocukluğun geliyordu aklına bütün sevdanın yaralarını geceyle örterdin hayatı aşkla çarpsan hep ayrılıklar çıkardı karşına dünyanın bir yerinde bir yaprak mevsimsiz kurusa yüreğinin ucundaki gül günlerce uykusuz kalır dilinin altındaki bir şiiri yontardı gülüşün sevmek de bir ustalık işiydi sende sevişmek de haydi sür gözlerini geceye yıldızlar üşümesin yorgun işçilerin omuzlarına koy başını aklının ortasından geçen bir türküde kendini yak gün kaysın doğduğun dağların doruklarına biliyorsun zordur yüreğinde yaralı bir sevdayla yaşamak bir yasak kitapta izini sürüyor adamlar seni gördükleri yerde alnından vuracaklar binlerce şiirlerin saçılacak yerlere sen bir aşk deniziydin bense kıyıda bir gölge kör edilmiş bir ışıkta boğulursun düşlerde geceleri bulanık bir akşamı alır koynuna uyursun sen de gidersen ben ne yaparım söyle bu cehennemde hudutları kaldırılsın insanlığın bundan böyle biliyorsun zordur katlanmak hayata ölü bir yürekle zaman yaşlanıyordu gözyaşlarınla ellerinle kapatıyordun gün batımlarını kanlı bir bahçede oynuyordu çocuklar buzul çağında üşüdükçe anılar düşleri bir bir söndürdü firavunlar benden başka kim anlar seni bundan böyle korkunun umudu boğduğu bir anlamsızlığı yaşıyoruz ölüm bağışlanabilir bir günah mıdır sevdiğim söyle sana ağır yaralı bir aşığım takvimler kelebekle beni aynı kefeye koydu tanrılar kovdu bizi bütün tapınaklardan hayat beni en çok da senin gözlerinde vurdu mevsimin yoktu senin ömür çiçeğim sevdikçe şiirlerle döllenirdi yüreğin ölümsüz bir sevdaydın sen yarına uzanan söyle can çiçeğim aşk da bir iz bırakıp gitmek değil miydi dünyadan hangi yürek çatlamaz ki susuzluktan ?