Ağlamayı Bilmeyen Gözler

Ağlamayı bilmeyen gözlerin Sevdaları taşımıştı ruhuma En uzak yıldızların ışıkları parlamıştı gözlerimde Öyle büyüdü öyle yükseldi ki aşkımız Kalpler olurdu tepelerinde bulutlardan Kahkahalarımız dinmezdi Çok mutluyduk ama Hiç yaşarmamıştı gözlerin mutluluktan. Hep el ele, göz göze dolaşırdık Bazen yeni açmış bir gonca Bazen sarmaş dolaş sarmaşıktık Tüm güzel şarkılardaki gibi salınırdık aşktan En berrak denizler çınlardı neşemizden Çok mesuttuk ama Hiç yaşarmamıştı gözlerin mutluluktan. Yüreğinin sesleri kaybolmuştu yüreğimin seslerinde Gülümsemelerin samimiyeti kelepçeleyememişti Bir şeyler noksandı bütün terazilerde Hep kendimi sorgular olmuştum en sert savcılardan Hep beraat ederdim bir bilinmez sebeple Mutluluktan ağlayan gözlerim gözlerine aşıkken bile Senin gözlerin hiç yaşarmamıştı mutluluktan. Papatyalar hep seviyor diyordu Nasıl inanmıştım bilsen Oysa papatyalar hiç sevmiyor demezmiş Gözyaşıyla tanışmamış gözler aşkı Ağlamayı bilmeyen gözler Sevmeyi bilmezmiş. Şimdi gittin ne ardında gözyaşı bıraktın Ne de ağlayan bir hatıra Hayatımda bir içimlik nefestin Ama her nefes çekilmezmiş Sayende öğrendim Ağlamayı bilmeyen gözler Sevemez, Sevilmezmiş.