Gölgelerin Aşkı

İlkbahar yapraklarına yazılmalıydı bu aşk Sonbahar renklerinde doğmamalıydı Uzakların beyazları arasına sığınmışken Ufuk çizgisine yapışık sendin aslında Sözler bilekleri kelepçelerken Beyhude değildi durgunluk Senin yüzündendi boyun büküş Senin yüzündendi kahrolası suskunluk... Mevlana'nın, Yunus'un sevgisi taşardı göğüsten Tebessümler içtenlik doluydu Meçhul bir müziğe uyunca dalgalar Gözlerindeki taş kınaları rengi doldurdu gözleri Bahar renkleri küçüldü Yeşil yeşil değildi artık siyah siyah değildi kahve de kahve Gökkuşağının tek renge büründüğü geceydi Bulmuşluğa şükür yükselirken Prangalar vuruldu ayaklara kelime kelime. Her mavi lacivert oldu Lacivertlerde yollar kayboldu Ben kayboldum Sen kayboldun derin yosunların her tonunda. Bulunduğun gün Dudaklar harflere mühürlendi Şaşkın ve suskundu bakışlar Vuslattan utandı, vuslata direndi Beklemeyi sessiz sakin Bu gönül Seni tanıyınca öğrendi. Ağaç yeşillerinin sessiz düşleri doldurdu günü Rüzgârlar notaları savurdu şafaklara Tamtamlar sol yana yerleşti Eller kelepçeli, ayaklar prangalı Yamyam düşüncelerin dansı başladığında Dudaklar sessizlikle dikiliydi Gözleri yerlerde bir heykel yontuldu Hem kendisi garipti Hem gölgesi garip bir ikiliydi. Uzakları parmak uçlarına sıkıştırmıştı Hüzünler, kahkahalar parmak uçlarındaydı Yasaklar en yakın mesafelere saklanmıştı Gölgeler mert, gölgeler dürüst, gölgeler delikanlı duruyordu Kimseler bilemedi Her gölge kendi gölgesinde Başka gölgeyi saklıyordu… İlkbahar renkleriyle yazılamadı aşk Hep gölge renklerine büründü Sonbahar renkleri bile yetmedi Çok farklı bir aşkı seninle tattı Silgisi olmayan bir çizgide Bütün kalemler Sadece gölgeleri anlattı.