شمارهٔ ۱۸۱
و وحشی بافقی
0
Altın Yaprak
کسی کز رشک من محروم از آن پیمان شکن گرید
اگر در بزم او بیند مرا بر حال من گرید
به بزم عیش بی دردان به جانم کو غم آبادی
که سوزد یک طرف مجنون و یک سو کوهکن گرید
چه می پرسی حدیث درد پروردی که احوالش
کسی هرگز نفهمد بسکه هنگام سخن گرید
نشینم من هم از اندوه و دور از کوی او گریم
غریب و دردمندی هر کجا دور از وطن گرید
برو ای پندگو بگذار وحشی را که این مسکین
دمی بنشیند و بر روزگار خویشتن گرید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş