Mektup-3-esrik Mektup

(insanı yaş yormuyor daha ne olsun ki, günün hay huyu işte zaman bir şekilde akıp geçiyor eksikler boşluklar var nede olsa, en çokta insanı o duman ediyor, bir de hani var ya şu deme gitsin,yaşamak isteyip de yaşayamadıklarımız nasıl da vuruyor, bu güzellik senden yansıyor böyle içten böyle candan olman beni nasılda güzelliyor, bu durum coşkularımızın doruğunda, bir denize akma isteği,biliyoruz artık birbirimize dairleri. canda can bilinen ihmale gelmez yüreğim, evet bu karşılıklı bir akış kesişme noktasında iki ışığız, iki yitik zamanda kaybolmayan,tamlanası olan,birbirine aktıkça çoğalan çağladıkça coşup kaynaşan. içinden geleni dök gitsin bu bir sevgi sağanağı birbirine akan yitiklerde bulunan, aç kalmış yılların çocuk yanımızla nasıl vurgun nasıl tutuk nasıl bir boşluk kendi sarkacında bir kuyu indikçe iniyor bir ben sende bir olup bizde kayboluyor seni izlemek ne kadar güzel geliyor bir ateş yanıyor zamanın ötesinde bu yürek o yüreği çekiyor,içimde bir kıpırtı tıkırtılar var,devriliyor karanlık uzaklarda ateş gibiyiz iki dağ yangını yüreğimiz,iki dağ ki volkanları ha patlayacak ha gök boşalacak bu hasretliğe ayrılık ki ateşten gömlek giymişiz bu iki ayrı yakada iki ayrı zamanda varılır mı kavuşmaya.) bir kaşifim gezinir ellerim kuğu gölü balesi dansında bir akşam sefasında varolmanın dayanılmazlığında derya varlığında sana bakmak ummana dalmak seni düşünmek yangın alazlarda çağlamak direnç vereyim can yüreğim yüreğine ah yarım aklım gidiyor kayboluyorum sende yaslan gecenin duvarından kırılıp döküldüklerinle çıkar içinden o aslanı kükresin tüm incinmişliğinle yırtılsın karanlığın perdesi yaşansın gece bizde sürsün bu şölen doğan güneşle uyanan günde