Mevsim Sessizliği

Kıyılar öyle sakin kupkuru bir güz söylencesinde Bu mevsimde kıyılar, sesiz sokaklar, çıplak dallar gibi Yalınayak gezdiğin o günler kalmıştır geride Yavaştan iç deniz çekmeye başlar kendini Anılar buharından arayışın izi düşer gözlerine. Sessizliğin sesidir ortalığı çınlatan Dinlemek, duymak istenir "sesinde şarkısı aşkın" güncesi Fırtınada kara bulutlardır toplanan Serçeler eşlik eder, gelir sığırcık kanatlarında kar üşümesi Kekremsi vişneçürüğüdür genzine dolanan Kalmamıştır artık eski zamanların tadı An gelir bir öğlen rehavetinde uyumak istersin kahve şekerlemesiyle Gözlerin aranır, sözlerin aranır, sımsıcak ellerin aranır Uzanılan hep bir hayal ötesi boşluktur Eğreltiotu gibi devrilir kalırsın kıyılar boyuna. Hüzün anlarıdır sana gelmelerim Mevsim sessizliğini verdin akşam gönencinde Oysa gök mavisinden sevinçleri toplamak isterdim Yıldız kovalayan gözlerinde ölümüne bir intihar çiçeğidir bittiğim