Ölgün Geceden

Düşünce duygu şahlanmış İç sesimiz yırtıyor perdesini Çıkarken karanlığın içinden Aydınlıklara akan düşlerin gerçeği Şahan olup sessiz dağların bağrında İçine çekercesine koklamalı nergisi Nazenin teninde uyanmalı Yoksun yılların acısına inat Ayıklayıp o yoksunlukları doğurmalı yeni bir güne uyanışla içmeli kan kızıl şerbet gün uykuları Nefesler kesilircesine dudaklarda Büyütüp öfkeyi yumruklar sıkılı Haykırmalı yüreğini patlatırcasına Gözler ateş alımı yürekler sevdalı Masum bir gece çığlığa boğulmakta İnletmeli yürüdüğümüz meydanları Sen bir nisan göçüsün Gel geç bir yağmur kaçağı, bir dolu bulut Ah durgunluğun, öylesine suskunluğun Gelgit tufanı esmelerin Tez gelip gitmelerinde Kalakaldığım harelerin Ahu gözlerinde gün batımı şenlenir Bir dağ rüzgârı eser Yanık türküdür akşam alacasına düşen Özlemle gelişin beklenir Uzar gider zaman, sancıları büyütür Gecem, sen yokluğunda ölür Söker şafak ben ölürüm; dirençler sende büyür.