Sensizlik Mevsimi

ellerim nicedir soğuk şubat ayazlarını tenime ç/ağlıyorsun o halde tut elimden ısıt bedenimin buz tutan y/anlarını güneşi damıtalım hadi gel çaresizliğimizden düşlerim ki nicedir umarsız bir militan çaresizliğimize kurşunlar sıkıyorum kendi karanlığından korkarken gece ben gecemi yüzünün nuruyla yıkıyorum kirlenmiş hece kimsesiz düşleri süpürüyor çöpçüler alnından vurulmuş çocuk gülüşler dağlar ki unutmuş halay çekmeyi kalemim ki haşa yazmayı seni nicedir yalnızım sesin yok, sesinden yoksunum hasada hazırken başak gülüşün toplayamadığımdı gamzelerinden hem ekmek hem gülüşün payıma sensizlik düşer uzaklarda bir çocuk ölür bu kent kalabalığında eritir sıcaklığı serin eser sevda yeli tutar yükünü güneş kışa hasret kavruk tenim kimsesiz hecelerin yanık sesinden ağıt gibi yankılanır sensizlik dağlarım kadar uzak yollarım kadar uzunsun asıl acı olansa kaçmalarındır kendinden s/üzülen zamanlardan // Haziran 2010