Fü

hu diyecektim, hu duy ve eksilt sesimi, fü demişim meğer kar yağıyormuş bilmediğim bir biçimde yetersizdim, titredim hep hapsederken içimde belireni belirdiği yerde kabarmış sular, ırmak ne kadar derin ve kibir bilmediğim bir biçimde geçmek istemiştim sadece kendimi hatırı yoktu bende akşamın düşerken yerçekimini yitiren karanfil kendi içinde yankılanır gaybolanın sesi inmezmiş çarşı esnafının kalbine menteşeler çok sıkı, akıl neden dudakta serinlik bulamıyor ten çok mu dokunaklı konuşuyorum Bill oysa alay bulaşmış edama, öyle diyorlar kalp ve sükut bozdurup harcamak kadar benim de olmadı hiç param Bill! ağlama ağlama ama Bill! senin de mi aşkın gitti arkadaşınla boşluktan yok yere vazgeçilmez hiç hiçlikle yaşamasını bana da öğrettiler Bill böyle zamanı geldiğinde neden bir şey yapamıyorum büyürken bendeki bu edimsizlik sürekli bir kaybetme duygusuna neden sözüm yok ve neden kefilim kelimeler perde olurken başkasının gizine her ben kendi nefsine türap gülerek bakarken öyle harap olmuşun geçmişine içindekini yıkan kendini de yıkmaz mı gerginlikle yağmalanırken yalnızlık derimi yüzmekle mi bitecek yüzümdeki harf gizemi ama kim hazır, kim kim yanıt verecek, öyle sıcak içimden dökülen buzdan cümleye Bu cıvayı kim koydu kalbimize Necati!