Rüzgâr

Çözülüyor ruhundaki sıva, dökülüyor duvar derin bir oyuk açılıyor içindeki mağarada yıkılıyor kalbini koruyan oda, oradaki vaha dönüşüyor güven duygusunu yitirmiş bir çocukluğa doğru başlayan bir yolculuğa sürüklüyor seni zalimlerin ruhundan esen bu nemli rüzgar izin vermiyor uzaklaşmana içindeki vahadan farksız bir varoluş başlıyor bu sokakta hangi kulağa seslensen kapıları mühürlü mahzen hangi yüze baksan perdeleri çekili pencere hangi ele dokunsan panikle tutuşan dal hangi sese kulak kesilsen yıldızını vermeyen gece hatıra değil içine düşen kar tanesi, düş değil peşinde gördüğün kâbus soluk soluğa çıkıyor yüzünün yeraltından çocukluktan mahsur kalmış her ben koşarak geçiyor o sokaktan yıkılarak giriyor o nemli yel içindeki mağaraya titreyişten bir kilit vuruluyor, suskunluktan belleğin ilkçağına açılan kapıya varınca düşüyor varoluşun derin bir olanaksızlığa çünkü orada her ben dinmemiş bir fırtına savuruyor seni tekrar içindeki oyuktan gözlerinin kıyısındaki ruhuna Çözülüyor ruhundaki sıva, dökülüyor duvar derin bir oyuk açılıyor içindeki mağarada yıkılıyor kalbini koruyan oda, oradaki vaha dönüşüyor güven duygusunu yitirmiş bir çocukluğa doğru başlayan bir yolculuğa sürüklüyor seni zalimlerin ruhundan esen bu nemli rüzgar izin vermiyor uzaklaşmana içindeki vahadan farksız bir varoluş başlıyor bu sokakta hangi kulağa seslensen kapıları mühürlü mahzen hangi yüze baksan perdeleri çekili pencere hangi ele dokunsan tutuşmaktan korkan kuru dal soluk soluğa çıkıyor yüzünün yeraltından çocukluktan beri orada mahsur kalan ben koşarak geçiyor o sokaktan yıkılarak giriyor o nemli yel içindeki mağaraya titreyişten bir kilit vuruluyor, suskunluktan belleğin ilkçağına açılan kapıya varınca düşüyor varoluşun derin bir olanaksızlığa çünkü orada her ben dinmemiş bir fırtına savuruyor seni tekrar içindeki oyuktan gözlerinin kıyısındaki ruhuna