Güneş Yanığı

yüzümdeki leke arzu güneşinden hatıra sesimdeki girdap içimden sökülen kökdala uzun geceler bazen böyle gövdeme vura vura içerden uyandırıyorum ya kendimi Necati! rüyada bana görünenler olmasa beni uykuya götürenler olmasa tekrar nasıl dönerim ben kendime Necati! suçluluk izin vermiyor özgürlük duygusuna günışığına çıkınca kamaşıyor göz bakarken güneşin utkusuna akın var akın, içimden akın beni güneşe götürüp yakın güneşe varamayanlar güneşin uykusuna yakın sökülerek gidiyor insan boşluk halinde her durak düşerken benzine kökleri iç açılarının toplamında biriken bir krizle gidiyor öyle akarak dipten dalın benzine baksalar alevalır, ağır alev baksalar güneşini yitirmişin benzine doluluk yok bizim gecemizde içimizde büyürdü güneş sayrılık hatırlamadı uykusunu sesimizde çok seneler geçti, geçmedi öyle memnun ki yerinden sadece "keşke"lerdi beliren gönümüzde böyle çıktıkça dünyadaki yerimden gölgeler neden kısalıyor içimde bilen yok ne yapacağımı kaygı belirdiğinde kefilim yok! yok kelimelerden başka yok olan bu güneş tutulmasında şimdi tekrar nasıl dönerim ben kendime Bu cıvayı kim koydu kalbimize Necati? Varlık, Ocak 2004