شمارهٔ ۱۸
ا ابوالحسن فراهانی
0
Altın Yaprak
ز ضعف تن مژه ام را به هم رسیدن نیست
نبستن مژه از مرده بهر دیدن نیست
خوشم به سنگدلی های او که درد مرا
دل ار نه سنگ بود طاقت شنیدن نیست
مرا جفای تو پابسته تر کند آری
چو پر بسوزد پروانه را پریدن نیست
به خون تپیدن بسمل یقین نمود مرا
که بعد کشته شدن نیز آرمیدن نیست
چه شد که از رخ او گل نچیده ام کان گل
برای زینت باغ است بهر چیدن نیست
تأسف است که بر روزگار رفته خورد
برای کشته شدن صید را تپیدن نیست
چگونه آه کشم کآنچنان گرفتارم
به دست غم که مجال نفس کشیدن نیست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş