Ana

kızılca şafaklarda açardı kollarını evreni kucaklar gibi şunca gönül içinde odun parmaklarında turna semahı ikindi günü kadar bir gün görmek muradı sesinin yamaçlarında gurbet yolları yaya yalın yaralı toz kül içinde şafağı yüzüyle karşılayanların orada uyanır taş uyanır başak yer gök püren kokardı süpürürdü toprağı ottan süpürgesiyle değilse doğmazdı gün yıldızlar uyumadan daha dünyayı sabaha hazırlardı hiç farkında değildin yaşlı yorgun omzunda asırlar kös vururdu gecenin deryaları sonsuz salına salına akardı dünya gözlerini ovuşturur kocaman elleriyle sen ilk ateşi yakınca uyanırdı hayat ilk kibriti çakınca kıvılcımlanır binyıllar yarık parmaklarından hep senin alın çizgilerinden vardım kavgaya vampir ordularıyla hep orada savaştım ayım kana bulanmış kırılmış yıldızlarım arasına atıldım dikenlerin taşların sürgünlere gittim hapisler yattım hep senin sabanla sürülmüş alnındaki bozkırda gün oldu asıldım kan şafaklarda yarama tek ilaçtı o yoksul gözyaşların bunca kahpe devranlarda ben yalnızca gözlerinin şafağında ışırım bunca döneklikler insanlık dışı şeyler yenilgiler yanılgılar ve onca yıkım vururken gönlümün bordosuna kan içinde kalbimle duldanda yeşeririm gitme sen üşürüm bilirsin herkesin bir o su vardır saf gümüş olmalı teni kırılır coşkunun omurgası dehşetle tökezir kapaklanırsın kahverengi denizler tükürür seni acı ılgar eder dem olur da insana herkes gider geride bir yetim oğul bir öksüz ana bazan uzun gelir ömür bazan bir arpa boyu aşk aşınır öfke susar elbizler örter geceni özlersin ayrılıkları bile yağmalanmış bir ömürde eskiyen ne nedir yeni acı deryalardan çok sevinçse bir göz kırpımı köksüz ağaçlar gibi anlamsız bir yolculuk gitme büsbütün vatansız bırakma beni...