Bir Kadeh Efkâr

çağlaları dişlemek gibi mayhoş bir tad bırakarak yaramın kalbine çağlar bakışın kehribar bir akşam düşer kır saçlarıma bozkırın bir yanı acır gelinciği şerha şerha dağıtır rüzgar erguvani öpüşler düşlerde heyelan olmuş beklerim hasretim kavlar kırık bir kadeh kalbim mezem ah u zar bir İstanbul düşünürüm her yudumu sen dökülen lâl gecenin imbiklerinden zaman altımızda küheylan bir tay erguvan bahçesi kesmiş yıldızlar sen benim koynumdaki dolunay yağmurun sarsa sarsa sevişmesi menekşelerle aygırların kısraklara aşması gürleyip gelmesi baharın bozkırlara ama yalnızca bir düşsün işte mor bir bulutun terkisinde geçen ve sarsar yalnızlığı düşlerden esen rüzgar bir kadeh gibi kırılır yokluğundan kalbim ve bozkır toprağına karışır efkâr