Bir Yaprağın Düşüşü

bir yaprağın düşüşü bin yıl sürüyor elim yüzüm sonbahar yıkılan düşleri deli yeller götürüyor taşlaşan bir anı var suskunun kör kuyu uykusuzluk gece bir menzilsiz yol ki bitmiyor sular sızım sızım içimde delirmesine durgun çatlarsa sabır taşı akarsam bir yara sel keser bir dehşet hicran bir magma isyan bir koygun sancı akar akarsam... bir sancı bin delirir dağa taşa çarpa çarpa yüreğini bir sancı bin delirir... ve yıkılır içimdeki tapınağın sağlam kalan son yeri akarsam bir daha dönmem kahreden yatağıma... kimse bilmez suyun damarlarını yaşadım ben yüreğe oluk oluk dökülen ateşlerde dal süren sancılar ülkesi bu bekleyiş sancılar ki döker sıvasını sevincin uçurur gülüşün çatısını sabrın da dağlanır dağları acının da aşıldığı bir deli yer olmalı gidersem geri dönmem varsın başka uçurumlar dursun yoluma üzerime atılan dilenci giysileri sabrıma vurulan bukağı zaptedemez onurumu değil mi ki bu kamaşma açılır her mevsimden kanayarak yüreğimin yıkık yerinde kalırsın sen ey göz bebeğim onurumu kurban ettiğim çirkef sokaklarında ve seninle bakarım ben bulduğum her güzelliğe ülkesiz... bir sürgün gibi yağmur sağnaklarıyla bu yanık küllerimden akan menekşe bu ateş kesilip de ruhumu yakan sabır senin içinde göz bebeğim ağlama akarım kan köpüklü akarım yana yana belki gelmez sesim yittiğim çölde senin için öldüm aslında ama sen ölmedim diye küfret beni bağışlama... oysa ne çok isterdim ki bilmeni bilmeyeceksin bu acılı ırmak hep senden beslenip hep sana yanacak hep seni kanayacak ömrünce bilme ve bağışlama... senden uzak tükenen bu ateşten yüreği ama sevdalar mekanın olsun isterim bu kalbimin son dileği...