Bülbül Dikenlere Düştü

Gürül gürül bir gece geldi Salındı kangallar huşudan Uyandı lambalar derinliğinden Konak verdi hüzün bize Gönlümüz kedere düştü Topla gittiğin yolları topla Kimden ne kaldı ömründe Söğütlerin arasında harami bir ay Gel otur hüznün hasırına Yürekte dokunur acı Zaman dağlarında bir şahin düşer İçimizin en derin uçurumuna Ömrüm benim- Kırılıp kenara düştü Her gün bir şair asılırım yalnızlıkta Bu kaçıncı cinayet Hiç çıkma aklımdan bitmesin gece Kirpiğim sehere düştü Yıldız kuşları gözlerin Seni nerde görmüşsem Ayrılığa kalem kırdı devranlar Böylesi onursuz zamanda Bulut yarasıdır akşamım onmaz Acımız dillere düştü Yıldızlardan ateş böcekleri yapmalar ustasıyım Sen benim en tanrısal yalnızlığımsın Bundan ki Kanaman ömrümce sürer Ahım sonsuzca Sana yağmur inse ben ıslanırım Çünkü bütün yıldızları güneşleri ayları Rüzgarları yaprakları hüzünleri vermişim sana Nere gitsem sen Nere gitsem sensizim Gül hazin yaprak hazan Ağla ey yüreğim ağla Bülbül dikenlere düştü