Eşkıya

gece bastım dağ kaldırdım yıldız beli kırdım güneş oynattım sana şaki kesildim atomlarımı delirt aklımın labirentlerini kaşı nasılsa devran kör nasılsa zaman şaşı öyle bir dünyaya düştü ki yolum yer gök cümle mahlukat yaban caddeler estetik dikiş ormanlar plastik tadında öpüşlerin şah damarı kırılmış ortalık zebani kaynıyor gönlüm kalbi kırık çocuk lastikten ekmekler çıkıyor fırınlardan çocuklar kuluçka imalat fabrikalarda bobin olmuş şol bizim dağlarda yazılan destan sonra bir de baktım ki gâvurun kızı bakıyor en bozlak gülüşünü kuşanmış hani iyi tanırsın şu bizim köylü ay incecik bir bulutun arasından bilici dedikleri soytarı Paris civarında bir malikanede domuz eti yedi tıkız bir herif şarap içti ahkam kesti budur sebep ki buradan hiç gören olmadı Bağdat'ta çocukların yıldız diye kucak açıp koştuğu bomba sağnaklarını işte bundan her yerdedir şimdi yurdu yağmalanmış kor bakan serüvenci veni vidi vici ve hatta Leonardo da Vinci tablolarda damar damar ağlıyor şimdi gece bastım dağ kanırttım umut erittim kalbimin körüğünde nadasla çorak yaralarımı öfkemin kuluncuna gülüş dokundur ben sana şaki düştüm sen benim destanımı sevdaya nakşet gece demli çay tadında bedevi kervancılar namaza durdu ıhmış develerinin yanıbaşında umut bombalandı bütün kılcal damarlarıyla Bağdat bombalandı kan içinde kaldı Beyrut'un sakalları kaldırdı tunç özgürlük ülkesinde göğe o malum heykel yedi yalımlı meşalesini çocuklar bombalandı analar bombalandı kediler bombalandı kuluçkada tavuklar Berlin'de zamanı şaşmadı trafik ışıklarının Barselona'da aşıklar öpüşmeye devam etti yol ortasında kirlendi aşk kirlendi düş kirlendi gülüş gece bastım öfke damıttım kraterler dolusu dağ başlarında Anasır-ı Erbaya yıldızları da kattım Promete'nin asasında bi kor aşk sakladım sen beni ister sev istersen sevme ben aşklar yaşasın diye and içtim bir ölsem bin kere dirileceğim