Gül

gün oldu koskoca kent başımıza yıkıldı gres yağı bulutlarla ortalık kör karanlık düşleri kurşunlandı bulvarların dizilerek göz bebeklerimize sokakların yaşanmış tüm anıları yüreklerimizde yakıldı dizlerimiz kırılarak çökerdik silindi yüzümüzden acı ve sevince dair tüm ifadeler yağmalanmış yırtık yürek yangın içinde kuşsuz ve bulutsuz ölü göğün altında düştük dayanılmaz kederlere yaslandık... çatısı savrulmuş günlerin ortasında yolları çıkmaz gözleri kör kuşlarının kanadı kırık acıda her gün çürüyen kentlerle birlikte paslandık... gün oldu büyük kentler terk ettik omzumuzda anıların heybesi geri dönme düşleriyle ışıtarak önümüzü sağnaklar giyinerek ve dikerek iğreti sözcüklerle gülüşün yırtılan yerini büyük kentler terk ettik yıllar sonra geri döndüğümüzde bıraktığımız düşler satılmış gülüşler yağmalanmış gördük anasını terk eden çocuklar gibi yeniden terk ettik orda kalan yanlarımızla birlikte kenti cılk bulutları yıkılmış umutlarıyla omzumuzda yalnızlığın heybesi ve kirli bir yağmurdu hüzün ıslandık yara gibi kanamalı ilişkiler yaşadık protez parmaklarıyla okşayan eller silikon dudaklar metal öpüşler... ve yıldırımlar inen aşklar yaşadık yandı gitti bir gökçecik fidanken ne desem bilirsin sen aynı savaş alanında sakatlandık şimdi yalnızlık giyinmiş yüzlerimizde gözlerimiz ıssızlığa uzanan boşalmış nehirler yatakları bize yaşamayı haram kılana inat onca yıl onca zulüm katliam yaşanmamış düşlerin aç toprağı bu yürek acıda nadaslandık şimdi ateşimle yaralarını dağla şimdi ağla gözyaşının tuzunu bas yarama yağmurlarımla ıslan ve yağ yıkık yerlerine içimin bahardır önümüz-çiçek mevsimi yaram olma yarim ol gayri sevdalara gül... bu kent yeniden solur gülüşünle bulutlar arınsın yürek sevdaya sarınsın yaram olma yarim ol beni al gül...